கனவும், கல்வியும் – உரிமைக் கல்விக்கான தேடல்

By Amnesty International India
19 November 2018 2:01 pm

பள்ளிகளில் மனித உரிமைக் கல்வியை அம்னெஸ்டி இந்தியா அமைப்பு மத்தியப் பிரதேச பாரத் கியான் விக்யான் சமிதி (BGVS) அமைப்போடு இணைந்து பள்ளிகளில் குழந்தைகள் பாராளுமன்றங்கள் மூலமாக நடைமுறைப்படுத்தி வருகின்றது. அம்னெஸ்டி மனித உரிமைக் கல்விப் பிரிவின் ஒருங்கிணைப்பாளராக மத்தியப் பிரதேசத்தின் ராஜ்கர் மற்றும் சியோர் மாவட்டங்களின் கிராம, நகர்ப்புற அரசுப் பள்ளிகளில் பயிலும் குழந்தைகளோடு உரையாடும் நோக்கில் பாரத் கியான் விக்யான் சமிதி ஒருங்கிணைப்பாளர்களுடன் இணைந்து பயணத்தை மேற்கொணடேன். குறுகிய காலப் பயணம் 3 நாட்கள் இரண்டு மாவட்டங்கள் 1000 கிலோமீட்டர் எனத் தொடர் பயணம். இது சாதனைக்கான பயணம் அல்ல. குழந்தைகளுடன் உரையாடும் நேரத்தை இப்பயணம் எனக்கு வழங்கியது. எனக்குள்ளான தேடலையும் விரிவுபடுத்தயது

மத்தியப் பிரதேச மாநிலத்தின் விரிந்த நிலப்பரப்பு ஏதோ ஒரு தூர தேசத்தில் பயணித்துக் கொண்டிருப்பது போன்று உணர்த்தியது. கிராமங்களை நோக்கிய பேருந்து வசதிகளற்ற நீண்ட ஒற்றைச் சாலைகள், அச்சாலைகளூடே உற்சாகத்தோடு பயணிக்கின்ற குழந்தைகள்அடிப்படை வசதிகளற்ற பள்ளிகள் அமைந்த குக்கிராமங்கள். நான் சந்தித்து உரையாடி அறிந்துகொண்ட பெரும்பான்மையான கிராமப்பற அரசுப் பள்ளிகளில் நிரந்தரப் பணியாளராக ஒரு ஆசிரியர். மேலும் கூடுதல் ஆசிரியர்கள் நாளொன்றுக்கு நூறு ரூபாய் தினசரி ஊதியத்தில். விடுமுறையென்றால் அவர்களுக்கு அதுவுமில்லை. சில பள்ளிகளில் தின ஊதிய ஆசிரியர்கள் மட்டுமே இயங்குவது கல்வித் துறையின் பொறுப்பைக் கேள்விக்குள்ளாக்கியது.

கனவு காண்பது எளிது. அதனை அடையத் தேவையான கல்வித் திட்டங்களும், நடைமுறைகளும் அதன் கட்டமைப்புகளும் கற்போருக்கு உகந்தவைகளாக இருப்பதும் அவசியம். கனவுகளைச் சொல்லுங்கள் என்று வினவக்கலெக்டர் ஆவேன், ஐபிஎஸ் ஆவேன், மருத்துவர் ஆவேன் எனப் பெரும் கனவுகள் அங்குமிங்குமாய் வகுப்பறை முழுவதும் நம்பிக்கையோடு ஒலிக்கப் பேச்சில்லாமல் கவனித்தேன். இன்னும் பல பல கனவுகளுடன் குழந்தைகள் தங்களின் உரையாடலை முன்னெடுத்தபோது, ஒரு குழந்தையாவது ஆசிரியர் ஆவேன் என்று சொல்லமாட்டரா? என்ற வழக்காமான சுயநல எதிர்பார்ப்போடு காத்திருந்த எனக்கு ஏமாற்றம் மட்டுமே மிச்சம். ஆசிரியரே இல்லாத பல பள்ளிக்கூடங்கள் இக்கிராமங்களில் கவனிப்பாரற்றுக் கிடக்க, குழந்தைகளோ பெரும் கனவுகளோடும் நம்பிக்கைகளோடும் ஆசிரியரற்ற வகுப்பறைகளில் அமர்ந்திருந்தது தேச அரசின் கல்விக்கொள்கைப் பிழையை வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுகின்றதோ என்று எண்ணத் தோன்றியது. மேலும், குழந்தைகள் உணர்ந்த பள்ளிக்கூடச் சூழல்கள், ஆசிரியர்கள் அல்லாத வகுப்பறைகள் ஆசிரியர்களின் தேவையை அவர்களுக்கு உணர்த்தவில்லை என்பது நிச்சயம்.

நம்பிக்கையோடு உள்ள குழந்தைகளின் கனவுகள் மிக மிகப் பெரியனவாகவே இருந்தன. இவர்களுடனான உரையாடல் கட்டமைக்கப்பட்ட பாடத் திட்டங்களுக்கு உள்ளாகவே முடங்கிவிடுகின்ற ஒன்றாகவே தோன்றியது. உரிமைகள் பற்றி விவாதிக்கவும், அவர்களின் கனவுகள் பற்றி உரையாடவும் உதவியது. உரையாடல் மகிழ்வைத் தந்தாலும், அவர்களின் கனவுகளுக்கும், எதிர்காலத் திட்டங்களுக்கும் பதிலளிக்க இயலா நிலை எனக்கு. எவ்வித உறுதியையும் அவர்களுக்குக் கொடுத்துக் கடந்துபோக மனமில்லை. குழந்தைகளின் கனவுகளுக்குப் பள்ளிகள் அடித்தளமிடுமா என்ற கேள்விகள் மட்டுமே என்னைத் துரத்தியது.

21 ஆம் நூற்றாண்டுகல்வியும் அது சார்ந்த குழந்தைகளின் கனவுகளும் முரண்பாடுகளுடனே பயணிக்கிறது. “கனவு காண்எனப் பொதுச் சமூகமும், குடும்பமும் குழந்தைகளை நோக்கிச் சுட்டும் வார்த்தை. எதார்த்தங்கள் குழந்தைகளின் கனவுகளைச் சிதைப்பது கண்டுகொள்ளப்படாமல் வெற்று வார்த்தைகளாலேயே தொலைந்து போகின்றதோ என்று எண்ணத் தோன்றியது.

மத்தியப் பிரதேசம் மற்றும் இராஜஸ்தான் மாநிலங்களின் எல்லையில் அமைந்துள்ள ராஜ்கர் மாவட்ட எல்லையோரக் கிராமங்களில் உள்ள பள்ளிகளில் உள்ள குழந்தைகளுடனும், பெற்றோருடனும் உரையாடியது ஒரு புதிய அனுபவம். பெண் குழந்தைகள் சரிபாதியாக உள்ள கிராமப் பள்ளிகள். பெண் குழந்தைகளின் உயர்கல்வி குறித்துப் பெற்றோர்களுடனான உரையாடல் பெண் குழந்தைகளின் கல்வி நடுநிலைக் கல்வியோடு முடிந்துவிடுகின்ற நிலைக்கான காரணங்களைச் சிந்திக்க வைத்தது.

பெண் குழந்தைகளைப் பள்ளிக்கு அனுப்பப் பயமாக இருக்கிறது”; “பாதுகாப்புக்கு உத்திரவாதமில்லைஎன்ற ஒரு அம்மாவின் குரல் பலநூறு கேள்விகளை எழுப்பியது. பெண் குழந்தைகள் மீதான பாலியல் வன்முறைகள் வெவ்வேறு வடிவங்களில் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதும், அதனால் பெண் குழந்தைகள் நீண்டதூரம் பயணித்துக் கல்வி பெறுவதில் சிக்கல்கள் உள்ளன என்பதும் பெற்றோர்களின் வாதம். பெற்றோர்களின் ஆதங்கம் நியாயமானதாகவே இருந்தாலும், உயர்நிலை கல்வி என்பது பெண் குழந்தைகளுக்குப் பெருங்கனவாகவே பெரும்பாலும் இருக்கின்றது. விளைவு, குழந்தைத் திருமணங்கள் கட்டாயத்தின் காரணமாக நிகழ்த்தப்படுகின்ற அவலம்

அடிப்படைப் பொருளாதார, மருத்துவத் தேவைக்காகக் குழந்தைகள் உட்படக் குடும்பத்தில் உள்ள அனைவருமே அருகில் உள்ள மாநிலங்களுக்குப் பயணிக்கவேண்டிய நிலை அவர்களைப் புலம்பெயரும் மக்களாக மாற்றிவருவதும் கவலைக்குரியதாகவே தோன்றியது. வாழ்வாதாரத் தேவைக்கான தேடல், குழந்தைகளின் கல்வியையும், எதிர்காலக் கனவுகளையும் முடமாக்கிவிடுவது இயல்பாகவே இருக்கிறது. தேச அரசின் வல்லரசுக் கனவும், குழந்தைகள் எதிர்நோக்கும் அடிப்படைக் கல்விக்கான கனவும் முரண்பட்டே பயணிக்கின்றது. குழந்தைகளின் கனவும் இதனூடே மறைந்துபோகின்ற அவலம்

பலநேரங்களில், கல்வி குறித்த உரையாடல்களையும், உரிமைக்கான போராட்டங்களையும் உற்று நோக்குகின்றபோது அதன் தேவை எவ்வளவு அவசியமானது என்பதை உணரமுடிகின்றது. அடிப்படைக் கல்வி சார்ந்த ஒரே மாதிரியான கட்டமைப்புகள், திட்டங்கள், நடைமுறைகள் பற்றிய புரிதலுக்கான நீண்ட பயணங்கள் எனக்குள் பலகேள்விகளை எழுப்பியது.

கல்விஎன்பது வெறும் வார்த்தையல்ல. அது எதிர்காலத்தின் தேவை. “கனவுஅதை நோக்கிய பயணத்திற்கான திட்டம். அது உரிமைக்கான தேடலும்கூட. ஒன்றுமட்டும் நிச்சயம், உரிமைக்கான உரையாடல்கள் வாழ்வோடு ஒன்றிணைய வேண்டிய தேவை இருக்கின்றது. குழந்தைகளின் கனவுகள் மெய்ப்படக் குழந்தைகளைக் கனவு காணச் சொல்வதைவிடக்கல்வியும், அதனை உறுதிசெய்யும் அரசும் எப்படி இருக்கவேண்டும் என்பதை ஒரு பெற்றோராக, ஆசிரியராக, பாதுகாவலராக, செயல்பாட்டாளராக நாம் கனவு காணுதலும் அதற்கான முன்னெடுப்பும் அவசியம். ஏனென்றால் கல்வி குழந்தைகளுக்கான உரியக் கட்டமைப்புகளோடு இங்கு இல்லைஎன்ற ஆதங்க உணர்வுகளோடே பயணத்தைத் தொடர்கிறேன்…!

-மரிய சூசை